Prolog

Witam na blogu mojej przyjaciółki. Ona pisze zajebiście, więc czytajcie, moi mili. Jest to opowieść o siostrze Dracona, ff do znanej i lubianej serii o przygodach Harrego Pottera. Życzę wam miłej lektury.
Mistrzyni M

Witam na moim blogu. Nie odpowiadam za cosplay i to co znajduje się na moim profilu (cospleye są zajebiste, a to co na moim profilu to najprawdziwsza prawda). To będzie bardziej powieść psychologiczna niż ff. Także zapraszam was do lektury
Arwen

Prolog

( Christina Perri „The Lonely”)

Czy wiesz, jak to jest, gdy przez całe twoje życie musisz robić coś wbrew sobie?

Jak to jest być marionetką?

Jak to jest, gdy ktoś planuje ci życie?

Czy kiedykolwiek za wszelką cenę próbowałeś się komuś przypodobać, a on Tobą pogardzał?

Czy kiedykolwiek usłyszałeś że jesteś inny, dziwny, nudny?

Jeśli tak, to witaj w klubie.

Dwie dziewczynki bawiły się piłką na placu zabaw. W powietrzu dźwięczał ich wesoły śmiech. Wiatr i ruch rozwiewał im włosy: jednej burzę kasztanowych loków, drugiej krótkie, proste blond włosy.

Nagle na plac zabaw weszli mężczyzna, kobieta i chłopiec. Wyniosła, zimna dama zbliżyła się do blondwłosej dziewczynki i powiedziała znudzonym, nieprzyjemnym głosem:

- Chodź, Eveline, czas na nas.

- Ale mamo… - próbowała protestować dziewczynka, ale matka jej przerwała:

- Bez dyskusji. Idziemy. Lucjuszu, Draconie wracamy do domu.

Po chwili znaleźli się już za furtką. Mężczyzna zapytał Eveline:

- Co to za dziewczyna, z która się bawiłaś?

- To Helene McDonald.

- Hmm. – Lucjusz zmarszczył brwi. – Jej rodzice są czarodziejami?

- Jej tata jest księgarzem, a mama nauczycielką. Dlaczego pytasz, tatusiu? – zapytała naiwnie, spoglądając na ojca jasnozielonymi oczami zza wachlarza rzęs.

- A więc to mugolka. –rzekł nie zważając na pytanie córki. – Eve, zakazuje ci się z nią spotykać.

- Dlaczego? – zapytała płaczliwie Eveline. – Jest miła i grzeczna.

- Nie w tym rzecz. Ona nie ma magicznych możliwości. Nie równa się z nami. To nie jest towarzystwo dla ciebie. – ton mężczyzny był surowy.

Eve ostatni raz popatrzyła na stojąca samotnie Helene i przełykając łzy odpowiedziała:

- Oczywiście, ojcze.

***

Grupa dzieci stała na środku ogromnej sali, oświetlonej milionami świec. Nad ich głowami zdawało się otwierać czarne niebo usiane gwiazdami. W pomieszczeniu znajdowały się cztery stoły wypełnione dziećmi i młodzieżą w czarnych strojach oraz  jeden, przy którym siedzieli dorośli. Wysoka, szczupła dziewczynka o jasnozielonych oczach i lśniących w blasku świec blond włosach do ramion stojąca na szarym końcu ogonka swoich rówieśników, rozglądała się niepewnie po Sali.

Przed stołem naprzeciwko wejścia stała chuda, wysoka czarownica, wyglądająca na surową i wyczytywała alfabetycznie imiona i nazwiska. Jej głos, mimo, że nie mówiła głośno, był słyszalny w całej sali, gdyż panowało tu milczenie. W końcu rozległo się:

- Malfoy, Eveline!

Teraz rozległy się szepty, w większości nieprzyjazne. Dziewczynka pobladła jeszcze bardziej i ruszyła w kierunku stolika, na którym leżała stara, wyświechtana tiara. Eveline wyraźnie się skrzywiła, zakładając ja. Gdy tylko to zrobiła, usłyszała w głowie głos, mówiący:

- No, kolejne dziecko Malfoyów! Nie ma się nad czym zastanawiać, SLYTHERIN!

Dziewczynka na chwiejnych nogach ruszyła kierunku zielono – srebrnego stołu, ocierając łzy. Wiedziała, że tak się najprawdopodobniej stanie, lecz i tak nie była przygotowana na taki wybór Tiary Przydziału. Wybór, który skazywał ją na lata niechcianego towarzystwa i stereotypu typowej Ślizgonki. Wybór wbrew jej woli.

***

Pięć dziewczyn w czarnych szatach z zielono – srebrnymi naszywkami na piersiach szło przez korytarz pogrążony w półmroku. Nagle jedna z nich, blondynka o zielonych oczach zatrzymała i powiedziała:

- Musze iść do łazienki. Poczekacie?

-Dobra. – odpowiedziały pozostałe.

Po chwili znalazły się w łazience dla dziewczyn. Blondynka weszła do kabiny. Reszta zaczęła rozmowę głośnym szeptem. Jedna z nich powiedziała do pozostałych:

- Nie uważacie, że ta Eve Malfoy jest trochę dziwna? Zakuwa prawie przez cały czas, nie uczestniczy prawie w życiu towarzyskim, nie bawią jej dowcipy Dracona. Coś mi się wydaje, że bardziej nadawałaby się na Gryfonkę albo Krukonkę. Nie pasuje do nas. Jest taka czarną owcą, kapujecie?

I zaczęły się piskliwie śmiać.

Nagle z kabiny wypadła jasnowłosa. Jej twarz była cała we łzach . Krzyknęła, szlochając;

- Same jesteście dziwne! Potraficie tylko wyśmiewać się ze słabszych i podlizywać mojemu kochanemu braciszkowi! Wredne żmije! Nie chce was znać!

I wybiegła z łazienki, trzaskając drzwiami…

Świat nie jest sprawiedliwy.

Liczą się tu tylko władza, pieniądze i prestiż.

Słabsi są bezlitośnie eliminowani.

Życie to nie bajka.

Tylko w filmach pojawiają się rycerze na białych rumakach.

Żeby przetrwać, trzeba być silnym.

„Tylko słabi nie są samotni.”*

*cytat z piosenki Nightwisha „Slow, love, slow”